جراحی های اورولوژی (کلیه،مجاری ادراری و دستگاه تناسلی)

joro

متخصصین اورولوژی در زمینه تشخیص، درمان و کنترل اختلال‌های دستگاه ادراری آموزش می‌بینند. تخصص اورولوژی به اندام‌هایی چون کلیه، حالب، مثانه، میزراه (مجرای خروج ادرار) و اندام‌های تناسلی مردان شامل بیضه‌ها، اپیدیدیم، وازدفران، کیسه منی (وزیکول سمینال)، پروستات و آلت می‌پردازد. جراحی اورولوژی ترکیبی از اقدام‌های جراحی لگن ـ کولون (روده بزرگ)، دستگاه ادراری ـ تناسلی و اندام‌های زنانه است که با هدف درمان انسدادها، نقص عملکردها، توده‌های بدخیم و بیماری‌های التهابی انجام می‌شود.

عمل‌های متداول اورولوژی عبارت است از:

  • سیستوسکوپی (برداشتن مثانه)
  • ترمیم فتق
  • ترمیم فتق مغبنی
  • جراحی واریکوسل (واریکوسلکتومی)
  • برداشتن هیدروسل (هیدروسلکتومی)
  • ترمیم هیپوسپادیاس
  • برداشتن کلیه
  • درمان سنگ کلیه
  • پیوند کلیه
  • لیتوتریپسی (سنگ شکنی)
  • پروتز آلت
  • افزایش طول آلت
  • برداشتن غده پروستات
  • جراحی بی‌اختیاری استرسی
  • تثبیت بیضه
  • برداشتن بیضه
  • وازکتومی
  • وازکتومی معکوس
  • ترمیم فیستول وزیکو واژینال
  • رفع کجی آلت

جهت دریافت اطلاعات بیشتر می‌توانید روی جراحی مورد نظر کلیک و یا برای طرح سوالات خود با شماره 02188776801  تماس حاصل نمایید.

جراحی اورولوژی چیست؟


jo1

عمل‌های اورولوژی تا اواخر سده بیستم معمولاً به صورت جراحی باز شکمی و با ایجاد برش‌های طویل انجام می‌شد و بیمار باید روزها در بیمارستان بستری می‌شد و دوران نقاهت طولانی را پشت سر می‌گذاشت. اما این جراحی‌ها امروزه عوارض و آسیب کمتری دارد و روش‌های جدید مدت بستری شدن را کاهش داده است. در حال حاضر جراحی‌های با حداقل تهاجم به عمل‌های متداولی تبدیل شده است که با بهره‌گیری از عمل‌های لاپاراسکوپی هر ساله بهبود چشمگیری نیز در آن‌ها حاصل می‌شود. جراحی لاپاراسکوپی برای درمان بسیاری از تومورهای کلیه و برداشتن کلیه (نفرکتومی)، برش غدد لنفاوی، برداشتن پروستات، سرطان حالب، بی اختیاری ادرار، بازسازی و ترمیم دستگاه ادراری، درمان سنگ کلیه و بعضی از موارد نقص عملکرد مثانه انجام می‌شود.

اهداف جراحی اورولوژی


عارضه‌های شایعی که جراحی اورولوژی را ضروری می‌سازد مواردی چون آسیب‌دیدگی نخاع، آسیب‌دیدگی اندام‌های لگن، بیماری‌های گوارشی مزمن و مجاری ادراری و التهاب و عفونت پروستات را شامل می‌شود که همگی منشأ نوروژنیک دارند. بیماری‌های مزمن و بدخیم شایع دیگری نیز وجود دارد که جراحی بزرگ کردن یا قطع یا رفع انسداد برای درمان آن‌ها مفید است. این دسته از عارضه‌ها دستگاه‌های تناسلی، کلیوی و گوارشی را درگیر می‌کنند.

پیشرفت‌های به دست آمده در سیستم‌های تشخیصی اورودینامیک (نوار مثانه) تحول چشمگیری را در جراحی اورولوژی ایجاد کرده است. تغییرات حاصل شده و دستاوردهایی چون لاپاراسکوپی، معاینه آندوسکوپی سرطان روده (کولون)، عمل‌های پروتز و روش‌های تصویربرداری برای جراحی اورولوژی بسیار سودمند بوده است. این پیشرفت‌های تصویربرداری و جراحی تخصص اورولوژی را به مرحله بسیار فعال و کارآمدی رسانده است و هر ساله روش‌های جراحی جدیدی را به متخصصین و بیماران ارائه می‌دهد.

تشخیص و آمادگی قبل از جراحی


آزمایش‌ غالباً به این  منظور انجام می‌شود که مشخص شود آیا انجام جراحی باز بر روی بیمار بهتر است یا جراحی بسته لاپاراسکوپی. انجام آزمایش خون برای بررسی وجود بعضی سرطان‌ها و آزمایش‌های عملکردی برای بررسی اندام‌های آسیب دیده لازم است. سونوگرافی یا رادیوگرافی نیز تصاویری را از ناهنجاری‌های داخلی ارائه می‌دهد.

سیستوسکوپی غالباً در جراحی حالب و مثانه کاربرد دارد. در این عمل وسیله تلسکوپ مانند باریکی مستقیماً وارد مثانه می‌شود. نوار مثانه (تست اورودینامیک) و اسفنکتر شیوه پر و خالی شدن مثانه را نشان می‌دهد. متخصص با انجام معاینه انگشتی مقعد اختلال‌های پروستات را تشخیص می‌دهد، یعنی این که متخصص انگشت دستکش پوشیده و لغزنده را برای لمس کردن غده پروستات وارد مقعد می‌کند.

مراقبت پس از عمل


مدت بستری شدن از یک روز تا یک هفته متغیر است و به سطح درگیری اندام آسیب دیده و نوع جراحی (باز یا لاپاراسکوپی) بستگی دارد. جراحی‌های بزرگ و جدی اورولوژی به استنت‌گذاری (تغییر جهت موقت ادرار یا مدفوع) و سوندگذاری نیاز دارد که پس از جراحی درآورده می‌شود. بعضی جراحی‌ها در دو مرحله انجام می‌شود؛ در مرحله اول بافت بیمار خارج می‌شود و در مرحله دوم بازسازی و ترمیم یا بزرگ کردن به منظور بهبود و جایگزینی عملکرد انجام می‌شود. مدت بستری و دوران بهبود پس از جراحی بسته لاپاراسکوپی کوتاه‌تر و سریع‌تر است و عوارض آن نیز از عمل‌های جراحی باز کمتر است. مزایای جراحی بسته برای درمان سرطان پروستات رو به افزایش است.

نتایج جراحی


جراح متخصص اورولوژی و بیمار پیش از تصمیم گیری درباره انجام جراحی به تفصیل درباره نتیجه مورد انتظار عمل صحبت می‌کنند. بیمار باید شیوه پشت سر گذاشتن دوران بهبود، توانبخشی، آموزش یا بازآموزی به به خوبی فرابگیرد و محدودیت‌هایی را که جراحی برای فعالیت‌های روزمره و تفریحات وی ایجاد می‌کند به خوبی درک کند. نایج جراحی اورولوژی متغیر است و به سلامت عمومی بیمار و انگیزه و روحیه وی در پشت سر گذاشتن دوران بهبود، رعایت توصیه‌های پزشک و کنار آمدن با تغییراتی بستگی دارد که جراحی در عملکرد اندام درمان شده ایجاد کرده است.

عوارض


عوارض جراحی اورولوژی به نوع عمل (باز یا لاپاراسکوپی) و شدت آسیب دیدگی اندام‌ها بستگی دارد. جراحی اورولوژی باز تمامی عوارض احتمالی یک جراحی استاندارد و اثرهای جانبی ناشی از بیهوشی را که به قلب و ریه‌ها فشار وارد می‌کند، به دنبال دارد. عفونت کردن محل جراحی از عوارض تمام عمل‌های جراحی باز و بسته محسوب می‌شود. احتمال آسیب دیدن اندام‌های مجاور در جراحی لاپاراسکوپی بالاتر است. برداشتن کلیه و پیوند کلیه به دلیل گستردگی جراحی عوارض بسیاری در پی دارد؛ خطرهای احتمالی پس از جراحی‌های روده بزرگ، مثانه و پروستات نیز قابل توجه است.

جایگزین‌ها


تغییر در سبک زندگی، رژیم غذایی و کاهش وزن برای بسیاری از بیماری‌های دستگاه ادراری و تناسلی مفید است. این تغییرات به ویژه به پیشگیری و درمان عارضه‌های مجاری ادراری کمک می‌کند. چاقی و تغذیه نقش مهمی را در ابتلا به بیماری‌های اورولوژی، بسیاری از سرطان‌های اورلوژی، عارضه‌های التهابی و زخم‌ها، بی اختیاری و اختلال‌های جنسی ایفا می‌کند.

مداخله‌های درمانی نوع دیگری از درمان است که به ویژه برای عارضه‌های عفونی  و التهابی سیستم ادراری و تناسلی کاربرد دارد و معمولاً از آن‌ها در کنار عمل‌های جراحی به منظور درمان بی‌اختیاری و عارضه‌های کلیوی و مثانه دردناک بهره گرفته می‌شود. خوشبختانه با افزایش آگاهی جامعه آقایان مبتلا به سرطان پروستات با پیشرفت آهسته به طور منظم به پزشک مراجعه می‌کنند و به این ترتیب ضرورت درمان فوری و گسترده تاحد زیادی کاهش یافته است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *